Koło naukowe humanistów

                                               …dla nas ludzi, cóż może być ciekawszego nad samego człowieka…

                                                                                              o. Mieczysław A. Krąpiec

Koło Naukowe Humanistów powstało po to, by poszukiwać prawdy o człowieku, a  więc… o nas samych. Co nas do tego popchnęło? Obserwacja współczesnego świata, w  którym – trudno czasem nie odnieść takiego wrażenia – wraz z osiąganiem kolejnych stopni rozwoju technicznego, z odkrywaniem złożoności Ziemi, Kosmosu, Natury nierzadko coraz bardziej upraszcza się wizję człowieka. „Nauka zajęła się zasadniczo obróbką materii…” – (M. A. Krąpiec, Człowiek jako osoba) – trudno znaleźć w niej oparcie, wędrując przez świat. Z niepokojem dostrzegamy prawdziwość słów Emmanuela Lévinasa (Trudna wolność. Eseje o judaizmie): „Ten świat, w którym rozum coraz pełniej rozpoznaje siebie, nie nadaje się do zamieszkania. Jest twardy i zimny…”. Z wytworów dzisiejszej kultury, z  dyskusji politycznej i debat o problemach społecznych wyłania się nad wyraz często istota jednowymiarowa, zredukowana do materii, do funkcji społecznej. Skala jej przeżyć zdaje się nie wykraczać poza odczuwanie satysfakcji osiąganej w tej czy innej sferze aktywności. Ta wizja człowieka odartego z pragnienia doskonałości, z dążenia do duchowej przemiany wydała nam się nieautentyczna.

Poszukujemy prawdy o człowieku pośród różnych kultur, tradycji, religii, dziedzin sztuki – tropimy ślady złożoności jego natury i determinanty jego rozwoju. Istotne wydają się nam pytania o to, co przesądza o kształcie ludzkiego życia: schematy, wzorce, normy – nawet te łamane – modele, prawidłowości świata natury i kultury czy może nieposkromiona kreatywność człowieka? Na ile porządek transcendentny modeluje kształt ludzkiego życia i  oblicze współczesnego świata?

W swoich poszukiwaniach uczymy się naukowej rzetelności, która każe unikać łatwych opozycji i przerysowanych skrajności, nakazuje czujne śledzenie odcieni prawdy. Dążenie do obiektywizmu nie pozwala dokonywać waloryzacji takiej czy innej kultury lub religii. To założenie jest zasadą nadrzędną pracującego zespołu. Aby uwolnić się schematyzmu naszego myślenia, chętnie wykraczamy w naszych naukowych zmaganiach poza obszar rodzimej kultury, wnikając w obszar kultur i religii dla nas nieznanych. Efektem przyjętych założeń są spotkania bardzo różnorodne tematycznie: od stricte literaturoznawczych, przez religioznawcze i kulturoznawcze aż po filozoficzne.

Zaledwie pięcioletnia praca Koła Naukowego Humanistów zaowocowała dwoma konferencjami naukowymi i dwoma wydanymi tomami Człowiek w tradycji judeo-chrześcijańskiej. Wybrane zagadnienia oraz Współczesne wymiary humanizmu, a także kilkudziesięcioma referatami wygłoszonymi na naszych spotkaniach i na konferencjach kół naukowych w Polsce. Opublikowaliśmy kilkadziesiąt artykułów w tomach zbiorowych. To swoisty dowód na poważne podejście bielskiego środowiska naukowego do tradycji akademickiej, która każe nie tylko zdobywać wiedzę, ale też się nią dzielić i poprzez poszukiwanie prawdy kształtować młodego człowieka, a przez niego – wpływać na oblicze przyszłego świata.

Cele naukowe:

  • badanie oraz interpretacja szeroko pojętych tekstów kultury w różnorakich aspektach;
  • interdyscyplinarna dyskusja na temat podstawowych zagadnień współczesnego humanizmu;
  • próba określenie statusu człowieka jako jednostki i elementu zbiorowości w  kontekście filozoficznym, socjologicznym, historycznym, religijnym etc.

Cele dydaktyczne:

  • budowanie postawy szacunku dla własnej i obcej tradycji historycznej, kulturowej i  religijnej;
  • integracja społeczności naukowej ATH.